Bisikleta

Tags

, , , , , , ,

20140727-232049-84049880.jpg

 

7:00 PM

Para lang yang goma, kahit gaano katibay, pag binanat mo ng sobra pa sa kaya, mapapatid at mapapatid yan, kaya minsan kailangan din ipahinga para mag reset.

9:00 PM
Never pa ata ako naghanap ng father figure eversince I can remember. Never pa ako nangarap na sana meron akong tatay. Last week, na try ko.
Nasa supermarket kami nun, tumitingin ng mga gulay gulay na masarap gawing snack, nang merong biglang nagtawanan sa likod namin na nakapukaw ng atensyon ko. Pag lingon ko merong mag amang puti na mukhang merong ginawang kalokohan kung saan maluha luha sila sa katatawa. Dun ako nakaramdam ng kaunting pagtatanong kung ano kaya ang pakiramdam na magkaroon ng isa pang parent na pwede mo ding takbuhan pag kailangan mo o pwede mo maging kabiruan. Inggit ba ang naramdaman ko nun? Parang gusto ko ng father figure na akin lang. Hindi tito ko o lolo ko kundi tatay ko. Saakin lang. Siguro nga nainggit ako kasi merong isang tao jan na nakayang talikuran at kalimutan ang unang unica hija nya at nasakto pang saakin yun. Alam ko merong plano kung bakit nangyari ang mga nangyari kaya hindi ko naman hinihiling na sana nagstay siya, kasi maaring iba din ang buhay ko ngayon kung andyan siya. Naisip ko lang, baka masaya din.

10: 25 PM
May tindahan ng bike. Habang iniisip ko yung plastic na nakatakip sa pinto nun para hindi lumabas yung lamig ng aircon at kung meron na ba akong nakitang ganon sa Pilipinas ay biglang merong isang lalaking lumabas dito na tulak tulak ang isang maliit na pink na bike. Kumpletong merong basket sa harap at palawit sa manibela. Kasunod ng lalaking ito ay isang batang babaeng nakapalda ng puti na may ruffles at tumatakbo paikot ikot sa bike. Matapos namang itest ng lalaki ang bike paikot ay pumasok na silang muli sa tindahan.
Isang bata nanaman ang matutulog ng may ngiti sa labi ngayong gabi.

11:07 PM
Irog, hindi ko alam kung anong ginagawa ko dito at kung anong dapat kong gawin. Ang alam ko lang, lahat magiging maluwag at madali kapag kasama kita. Alam ko lahat kakayanin ko kahit pa ano o ilan o paano o gaano, basta karamay kita.

Sabi nga ni LeAnn Rimes:

 How do I live without you?

 

I’m in good hands. I’m in God’s hands.

Tags

, , , , , , ,

thSa totoo lang, ang negative ng takbo ng araw ko today at dahil ayokong ayokong nagpapakalat ng negative vibes, hindi ako ng blog. Pero ngayon medyo lumiwanag ang kalangitan kaya’t heto ako at nagkaron ng bagong pag-asa.

Sa sobrang dami ng stress ko na dedepress na ako dito, sobrang iba kapag mayroong ibang taong gumastos at gumagastos para sayo. Tapos ang weird pa dito everyday kaya dagdag stress. Tapos wala pa din ako nakikitang work. Tapos nawawala pa din yung bagahe ko. Tapos meron akong hinihintay pang isang sign.

And then naghapon, at dumating yung hinihintay ko last month pa, kaya gumaan yung dinadala kong problema. Thank God talaga. SI God ang lakas mangasar e. Pero ayun sabi niya siguro “Child, you need a break. Here you go.’

Eto naghahanap pa din ako ng work online and malapit ko nang igive-up ang nursing. Sumasakit na ang ulo ko (dahil na din sa mata ko) kaka internet. Hindi ko alam san ako magsisimula at narealize kong all I know is how to be a Nurse. Wala akong ka id-idea kung ano pang ibang bagay ang gagawin ko sa buhay ko. I need another sign!

Tapos sabi ni Bob Marley “Don’t worry about a thing, every little thing is gonna be alright.”
At kanina nabasa ko “Nobody makes a lock without a Key. God won’t give you a problem without a solution”
Kaya naisip ko na I’m in good hands. I’m in God’s hands. :)

Ang lagi kong advice sa iba ay advice ko ngayon sa sarili ko. Don’t worry. Don’t worry dahil ano man ang planuhin mo ano man ang problemahin mo, along the way merong bagay na mangyayari at magugulat ka nalang na everything worked eventually out fine at matatawa ka nalang kung bakit ka namroblema noon.

God is testing my faith right now and I hope I’m still in His good grace. I remembered that I am not alone and God is with me all the time. I won’t lose hope, I won’t lose faith. I know there’s a plan for me. I’ll just do my best and God will do the rest. :)

May God Bless you Dubai! I mean Allah. :)
Ramadan Kareem.

Fly, Fly, Fly Butterfly

Tags

, , , , , , , , , , , , ,

EHEM.

So andito ako ngayon sa Dubai at nabibilang ng buhangin. Kasama ko si Mama na lumipad papunta dito at andito din ako nakatira ngayon sa flat nila ni tita, yung partner niya.
Actually, nung 9 pa ako nandito, and if you knew me, nag bblog lang ako kung feel ko, kaya eto.
Kung mapapansin niyo din, meron pang isang pagbabago sa blog ko. Filipino na ang gamit kong salita.Bakit nga ba?

  1. Dahil naisip ko na mas fluid ang blog ko at mas may feelings kung gamit ko ang sarili kong wika. Actually, taglish siya. I know, I know, it’s very informal, pero ganun ko siya gusto isulat kasi ganun din naman ako magsalita sa totoong buhay. Minsan nga pag kausap ko yung kunsensya ko e in English e.
  2. Feelingera lang ako. Ala naman talaga nagbabasa ng blog posts ko na foreigner e. I doubt na meron ngang nagbabasa nito na kababayan ko. Meron siguro mga… 3… 3 1/2 or something.
  3. Mag Eenglish naman ako pag ka tutorials, kasi mag explain sa tagalog. Okay?
  4. Wala lang, mas gusto ko mag enjoy ka sa pagbabasa. Ikaw na kababayan ko, imbes na isipin kong worldwide ang readers ko pero hindi ako makapagexpress masyado. Oh diba?
  5. Wala lang, gusto ko lang 5 items kasi ganun ako ka OC.

So ayun. Moving on.

Andito ako ngayon sa Dubai. Pero dumaan muna kami sa Singapore tapos ay connecting flight sa Kuala Lumpur tapos after 6 hours, lumapag kami sa Dubai. Tada!
First time ko mag travel and ang masasabi ko lang, kaparehas ito ng feelings ko tungkol sa pag tatravel on land — I hate it.
Syempre gusto ko yung destinasyon namin, dahil madami ako makikita at maeexperience na bago, ang ayoko e yung sobrang tagal na flight. Gustong gusto ko yung mga ulap, yung feeling pag may turbulence (exciting! lol) at yung favorite ko, yung take-off at landing, pero yung paupuin mo ako ng 6 hours ng walang network connection or internet man lang. Oh ma men!

Ayun lang naman, pero yung in-flight services ng nasakyan kong airlines e okay na okay.
Ayoko magcompare pero Cebu Pacific, anu ba yan?? Almost 300 ang bayad namin na nakafoil na rice + pork adobo ni walang ka presente-presentation.
Nang sumakay kami sa Malaysian Airlines:

10520753_10202287093527786_4892671374336807376_n

Tapos isa pang kakatuwang bagay eh nanuod lang ako ng movie na Divergent tapos natulog, nanuod, natulog ulit tapos nung wala nako magawa, aba’y meron palang ilang episode ng F.R.I.E.N.D.S. dun kaya tuwang tuwa ako kahit napanuod ko na yung buong series. 10300771_10202287092087750_4070840967058717802_n

Nakarating kami sa Singapore via Cebu Pacific ng around 10am at dumeretcho sa hotel na mabuti na lang ay hindi na kami chinarge for the early check-in na supposedly ay 2pm pa dapat.
Chang Zhiang hotel yung hotel namin, kasi yun ang pinaka mura na nakita namin, since dadaan lang naman kami sa Singapore at matutulog lang din naman kami dun. Okay naman siya, 2-3 stars. Hindi kalakihan yung room, sakto lang na makakalakad ka around the queen sized bed at sakto lang din yung shower though medyo compact. Yun nga lang after na namin mabayaran yung hotel ay dun ako nagresearch na nakatayo siya sa isang red district area ng Singapore. Pero kahit naman ganun, safe naman sa Singapore kumpara sa Pilipinas at food trip din sa area na yun tuwing gabi. So everything turned out fine.
Kinabukasan ay namasyal kami sa Universal Studios at inexperience ang bus sa Singapore. Isa lang ang masasabi ko sa transportation sa Singpore — outstanding! Very systematic, on time at organized. Pauwi ay sumakay naman kami ng train at kinita ang friend ko sa Clark Quay (take note, Klar-kee hindi Klark-wey according to my frend) at syempre, photo op sa Marina Bay Sands at Merlion. Pagkatapos nun ay pinatikim niya kami ng authentic Singaporean food sa Makansutra Gluttons Bay. :)

 

Syempre pag uwi naman namin ulit sa hotel, kahit mabigay ang tyan at mata ay kinailangan naming mag empake dahil kinabukasan ay Dubai bound na kami. 9am umalis na kami ng hotel at pumunta sa airport.

And so, andito na nga ako ngayon at ang masasabi ko lang ay sobrang inet — sa labas, sa loob ng bahay hindi naman kahit hindi bukas ang aircon kaya it’s all good. :) Tinotour ako ni mama and tita dito sa Dubai and ang dami ko nang napuntahan na someday gusto ko ulit mapuntahan kasama ang mga mahal ko sa buhay.

 

Ano kayang mga kapanapanabik na eksena ang matutunghayan natin dito?
Subaybayan…

 

 

The Crossroad

Tags

, , , , , , ,

20140612-023837-9517873.jpg An acquaintance once told me that I will arrive at a crossroad one day and I will have to choose between love or career. Now I understand what he meant.

There are a lot of possible entrances to the nursing profession — I can be a staff nurse and work my way up the ladder through a masteral degree, wherein through that, I also be a professor if I want to; I can also choose a specialty and train to be a midwife, anesthetist or dialysis nurse and of course, the easiest entry that I know of so far is to be a private duty nurse.

And that’s where the crossroad enter: will I choose my career and settle for a small wage while I set up other avenues I can explore or will I choose my love for my family and just do whatever it takes to earn as much as I can while I still can?

That acquaintance of mine was a Doctor of medicine but he’s practicing his profession on a ship now instead of a hospital. He told me that when the time comes, I won’t realize that I had already chosen a path.
He chose love, he told me, because he’s only doing his job for his love for his family since there was no career growth in his chosen setting. If he were in a hospital, his salary won’t be as much but his career will develop.

And that got me thinking. Where should I go? Can’t I have actually both? I love nursing but my first love, I have come to realize is motherhood and homemaking. I do not want to die working in a hospital. I’ve seen my mentors and I don’t want to get old doing that. I wany to get old building a family. I guess that’s a perk for being a child of a single-parent OFW, you would want to supply what you had missed.

I am still undecided.
I hope things will get clearer and I pray that other people will come to understand whatever my choice would be.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,351 other followers